|
zo. even hier lullen. is alweer veel te lang geleden.
1. ik mis mijn oma zo
2. ik wou dat de relatie met mijn ouders wat normaler zou worden
3. ik wou dat mijn broer en ik elkaar ooit zouden zien
4. ik ben bang. bang voor het alleen wonen. bang voor een enurme terugval
5. zo hard kan ik niet terugvallen.. want ik ben de laatste tijd alweer een stuk afgegleden. maar toch. laat het hier bij blijven alsjeblieft
6. heel veel mensen zijn heel lief voor me. maar waarom voel ik me dan toch zo ongewenst en alleen?
verhuizen. volgende week tekenen voor de kamer. sleutels ontvangen. leuk! en eng.
mijn oma was altijd de eerste van wie ik post ontving als ik verhuisd was. de allereerste kaart, altijd van haar.
dit is de elfde keer dat ik verhuis. 21 jaar. 11e woning.
deze keer zal ik geen post ontvangen.
ze zal nooit mijn kamer zien.
ik zal er nooit 's avonds laat thuiskomen, na anderhalf uur in de trein gezeten te hebben. omdat ik bij oma heb gekookt en we samen hebben gegeten. gepraat. gelachen. een detective gekeken. gekletst over mensen van vroeger die ik helemaal niet ken.
nooit zal ik haar stem meer horen.
't is nu 2 maanden en één dag geleden dat ze overleed.
volgens mijn psych moet ik nog iets doen met die gevoelens en gedachten. met het gemis.
wat? geen idee. "het verwerken"
volgens haar was ik daar niet mee begonnen.
volgens haar vond ik het zoveel erger voor mijn moeder dat die haar moeder kwijt was, dat ik mezelf wegveegde.
'jij bent je oma kwijt' zegt ze, als we het erover hebben.
'jij bent je oma kwijt, je enige nog levende grootouder. je oma waar je een zeer hechte band mee had. je moet dat erkennen, dat verdriet' .. en dan praat ze nog even in me in.
altijd, altijd probeert ze me aan het janken te maken. ze schijnt te denken dat dat haar taak is.
je zou denken dat ze t na anderhalf jaar wel opgegeven zou hebben, maar nee hoor!
vale moet huilen. dat is goed voor vale.
één ellendige keer is het gelukt. en daar put ze al haar hoop uit.
ik put er mijn zekerheid uit; ik weet zeker dat ik daar niet mág huilen van mezelf. omdat ik weet hoe ze me dan aan gaat kijken. hoe ze dan door- en doorgaat. alsof ze hoopt dat die tranen van jaren en jaren er ineens uit zullen komen..
hell no.
vale huilt niet.
nja, soms wel de laatste maanden. maar zelden, zeer zelden. en alleen als er niemand is om het te aanschouwen.
maar. enfin.
het is toch veel ingrijpender je bloedeigen moeder te verliezen dan je grootmoeder?
ik kom op de.. ja ik weet niet hoeveelste plaatst. éérst mama. dan papa, t is toch zijn schoonmoeder. hij kende dr al 34 jaar. dan mn broer. het oudste kleinkind. een kleinzóón, god wat was oma dol op hem.
en dan ik. het is allemaal heel logisch. zo logisch.
ik snap niet waarom tutje de logica niet inziet.
ik snap niet waarom ik dit hier allemaal schrijf.
ik weet alleen dat ik wel zou willen (kunnen) janken als ik aan oma denk. en aan wat er sinds oktober allemaal is gebeurd. want álles is erdoor onomkeerbaar veranderd. | 
